Wie ben ik?

“Wat doe jij eigenlijk?”

Mijn zoon keek me vragend aan. Ik wist niet onmiddellijk wat antwoorden. “De afwas?”.

Dat bedoelde hij niet. Hij wilde weten wat ik doe als job, hoe ik voor de centjes zorg. Moest ik nu dokter, winkelbediende, advocaat of metselaar zijn, dan was dat snel uitgelegd. Dat zijn immers jobs waar kinderen op school over leren. Maar hoe leg je aan een twaalfjarige uit dat je job eigenlijk een samenraapsel is van verschillende stielen? Ik was al eens marketing manager, maar ook redacteur en communicatieverantwoordelijke. Als zelfstandige hop ik van het ene naar het andere project, steeds op zoek naar de balans tussen een professionele uitdaging en persoonlijke voldoening op alle vlakken. Ik leerde door de jaren heen dat alle eieren in één mand leggen mij niet gelukkig maakt.

Ik studeerde nochtans af met het oog op een mooie carrière. Maar toen gebeurde er iets wat mijn leven serieus op z’n kop zette: ik werd mama. Leve alle moeders die even enthousiast als ervoor naar hun werkplek trekken, maar ik kon het niet. Bij mij was er iets veranderd in mijn hoofd, in mijn buik, zeg maar gerust in mijn hele zijn. Ik leefde in een wereld van schuldgevoel: tegenover mijn werkgever als ik mijn mama-pet op had, tegenover mijn kinderen als ik met mijn werk bezig was. Dus ik sloeg een andere richting in. Ik ging anders en ook minder werken, zodat ik er kon zijn voor mijn kinderen wanneer zij mij en ik hen nodig hadden.

Ik wil niet het plaatje ophangen van de mama die zichzelf wegcijfert achter haar kinderen, die haar carrière opgeeft voor haar kroost. Ik ben ervan overtuigd dat voltijds werkende mama’s even volwaardig zijn als thuisblijfmama’s en alle mama’s die zich in de grijze zone tussen beiden bevinden. Ik koos niet alleen voor mijn kinderen, maar ook voor mezelf. Omdat ik niet gelukkig was met de mama die ik was voordat ik mijn koers wijzigde. De kinderen hadden mij nodig, maar ik hen ook.

Ondertussen zijn ze groter. Ik heb vele waardevolle momenten met hen door kunnen brengen, maar ook belangrijke jaren verloren op de arbeidsmarkt. Dus als mijn zoon me vraagt “wat ik doe”, dan weet ik eigenlijk niet goed wat zeggen. Ik sta garant voor een mooi deel van ons gezinsinkomen, ik doe mijn werk met hart en ziel, maar ik ben mijn job niet. Daarenboven leg je wat ik doe niet op één twee drie uit aan een kind. “Mama post berichtjes op Facebook en Instagram” is niet direct de boodschap die ik hen wil meegeven.

Dus antwoord ik wat mijn buikgevoel me zegt: “Ik zorg voor jullie. Ik ben er voor jullie. En dat maakt mij gelukkig. Ik ben geen boekhouder, bakker of verpleegster. Ik ben mama. Voor de volle 100%.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: