Wie het schoentje past

Voor de zoveelste keer tijdens de corona-crisis wankelt mijn geloof in de mensheid.

Ik ging regelmatig winkelen bij Brantano. Soms enkel voor veters of een zooltje, maar vaker gebeurde het dat ik buitenkwam met een paar schoenen dat ik eigenlijk niet nodig had of kleertjes voor de kinderen. Het was er bij ons, in Mechelen Zuid, altijd rustig en aangenaam winkelen, met parking vlak voor de deur. Ik reken de dames achter de kassa of de voet-meet-machine niet tot mijn vriendenkring, maar ik zou hen wel herkennen op straat.

Ik kan me niet inbeelden dat ik nu naar Brantano zou gaan. Ik kan me niet inbeelden dat ik daar vrolijk zou gaan winkelen, terwijl de dames die mij altijd vriendelijk hebben geholpen hun job misschien kwijt zijn. Ik lees in de krant dat de omstandigheden waarin het personeel tijdens deze uitverkoop moet werken verre van ideaal zijn. Dat ze in sommige winkels met tranen in de ogen staan. Neen, ik kan me niet inbeelden dat ik daar dan zou graaien naar kleren en schoenen, alsof mijn leven ervan afhangt. Misschien denk ik teveel na over de dingen. Misschien hebben de mensen die daar staan aan te schuiven een dikker vel.

Ik kan me ook niet inbeelden dat ik op een vrije dag urenlang op een parking zou staan om toch maar iets te kunnen kopen aan verminderde prijs. Zelfs niet moesten ze het gratis geven. Ik probeer elk vrij moment van mijn leven zinvol in te vullen, met mensen die ik graag zie en dingen te doen die ik graag doe. Aanschuiven om schoenen te kopen, hoort daar niet bij. Moest dat wél zo zijn, dan zou ik mijn gezond verstand toch in vraag stellen. Maar misschien denk ik teveel na over de dingen. Misschien doen de mensen die daar staan aan te schuiven dat wel graag.

Ik keek zonet naar het nieuws en zag dat er voor de derde dag op rij urenlang werd aangeschoven aan de winkels van Brantano. Ik zag zwangere vrouwen, mama’s met kleine kindjes, … Sommige kwamen vandaag voor de tweede keer nadat ze gisteren of eergisteren acht uur lang tevergeefs hadden gewacht. Je kan niet zeggen dat ze het niet wisten. Ook zij hebben het nieuws gezien en gelezen over de gemoedstoestand van het personeel en de lange rijen. Of misschien kijken zij geen nieuws. Misschien hebben zij het te druk met hun vijftig paar schoenen te passen.

IMG_9630

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: