Brief aan mijn oudste dochter

We spoelen tien jaar terug, naar 1 september 2010. Ons gezin van (toen nog) vier was net verhuisd en we vonden beetje bij beetje onze weg in het nieuwe dorp. De school was nog onbekend terrein: gangen waar we in leken te verdwalen en allemaal nieuwe gezichten. Onze twee kinderen zouden ze die dag voor het eerst gaan verkennen. Voor mijn dochter was het ook de allereerste schooldag. Ze was net 2,5 jaar en mocht samen met amper vijf vriendjes het instapklasje vullen. Ik had me schrap gezet voor drama en tranen, maar ze zei dada en stapte het pad af, richting speelplaats.

Sindsdien is alles een rotvaart gegaan. Vanavond kijk ik trots toe hoe ze afstudeert aan dat schooltje. Van het kleine kleutertje is niets meer te merken. Ik zie een groot meisje dat hetzelfde pad van 10 jaar geleden afloopt, maar nu in de andere richting.

Later dit jaar zal ze zich terug klein voelen, als de geschiedenis zich herhaalt en ze een nieuwe school moet leren kennen. Alweer die vele gangen en nieuwe gezichten. Ze zal zich niets herinneren van tien jaar geleden. Maar het zelfvertrouwen, de kennis en de moed die ze de voorbije tien jaar heeft vergaard, zal haar helpen om ook dat avontuur tot een mooi einde te brengen.

Meisje, ik ben trots op je.

Je mama

charlotte2IMG_3325

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: