Och-arme

Mijn dochter heeft haar arm gebroken. Voor een negenjarige die niets liever doet dan zwemmen, touwtje springen en zot doen op de trampoline is dat het einde van de wereld. Meermaals per dag vloeien er traantjes. Soms van de pijn, maar meestal omwille van haar onvermogen om de situatie te accepteren.

Tot nu toe valt die situatie nochtans mee. De gips begint te wennen, de pijn te beteren en het echte gemis moet nog komen. Als de vriendinnen op kamp gaan zonder haar. Als ze aan de rand moet toekijken hoe haar broer en zus tekeer gaan in het zwembad.

“Always look at the bright side of life.” Het is momenteel niet evident, maar ik doe toch mijn best om haar dat te leren. Ze mag wat meer snoep dan anders, wat vaker op de iPad. Ze hoeft niet op te ruimen en kan zich op haar wenken laten bedienen. Maar het fijnste voordeel is vriendschap.

Negenjarige meisjes kunnen hard zijn voor elkaar, maar nu even niet. Mijn dochter wordt overstelpt door lieve boodschappen. Elke avond staan er vriendinnen aan de deur met kaartjes en tekeningen. Dat doet haar zoveel deugd. Gisteren gingen ze samen een avondwandeling maken. Straks gaan ze pootje baden in het peuterbadje dat we voor de gelegenheid kochten.

Zo maakt ze deze maand hopelijk toch nog mooie herinneringen. Aan vriendschappen die sterker zijn dan gips.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: